Seyahat yazmaya başladığım ilk yıllarda bir günde dört kasaba gezmekle övünürdüm. Sabah bir kahvaltı, öğlen bir antik kent, akşamüstü bir koy, gece başka bir kasabada yemek. Fotoğraf arşivim doluydu ama aklımda kalan çok az şey vardı. Yıllar sonra bunun nedenini anladım: Bir yeri görmek ile bir yeri tanımak aynı şey değil.
Şimdi seyahatlerimde başka bir yöntem izliyorum. Bir kasaba seçiyor ve orada en az üç gün kalıyorum. İlk gün, herkes gibi turistik noktaları geziyorum. İkinci gün, sabah erkenden çıkıp kasabanın uyanışını izliyorum: fırının ilk ekmeklerini, balıkçıların dönüşünü, kahvehanenin ilk müşterilerini. Üçüncü gün ise hiçbir plan yapmıyorum. Sadece yürüyor, oturuyor, konuşuyorum.
Bu üçüncü gün, genellikle yolculuğun en güzel günü oluyor. Foça'da bir balıkçının bana teknesini nasıl onardığını anlattığı sabahı, Şirince'de bir bağ evinin bahçesinde üzüm toplamaya davet edildiğim öğleden sonrayı, Urla'da tesadüfen girdiğim bir sokakta karşılaştığım eski taş evi hiçbir rota planına koyamazdım.
Yavaş seyahat, plan yapmamak anlamına gelmiyor elbette. Konaklama yerinizi önceden ayırmak, kasabanın pazar gününü ya da yerel bir şenliğin tarihini öğrenmek yolculuğu zenginleştiriyor. Ama programın her saatini doldurmak yerine boşluklar bırakmak, beklenmedik karşılaşmalara yer açıyor. Benim kuralım basit: Her gün için en fazla bir plan, geri kalanı kasabanın bana göstereceklerine kalsın.
Yavaş seyahatin bir diğer güzelliği de yerel ekonomiye katkı. Üç gün kalan biri, kasabanın pansiyonunda konaklıyor, fırınından ekmek, pazarından meyve alıyor, küçük lokantasında yemek yiyor. Günübirlik gelip geçen kalabalıklara göre çok daha anlamlı bir iz bırakıyor.
Elbette herkesin üç günü yok. Ama bir dahaki seyahatinizde rotanızdan bir durağı çıkarmayı deneyin. O fazladan saatleri tek bir yerde geçirin. Kaybettiğiniz fotoğraflar yerine kazandığınız hikâyelere şaşıracaksınız.
Yorum yaz
Yorum yazmak için giriş yapın ya da üye olun. Bir dakika sürer ve ücretsizdir.